गर्भ बस्नसक्ने अवस्था रोक्न आज विभिन्न तरिकाहरू प्रचलनमा छन्। कन्डम, गर्भनिरोधक चक्की, इन्ट्रा–युटेरिन यन्त्र, शुक्राणुनाशक जेल आदि यस्ता धेरै यन्त्रहरू र साधनहरु छन् । जसको प्रयोगले अनावश्यक गर्भधारणलाई सजिलै रोक्न सकिन्छ। यसमा यदि कण्डमलाई छाडियो भने शरीरमा रसायन प्रवेशको कारण अन्य सबै विधिहरू प्रभावकारी हुन्छन्। तर तिनीहरूसँग धेरै साइड इफेक्टहरू छन्।

स्पर्मिसाइड जेलले आफ्नो नीजि अंग पोल्ने समस्या निम्त्याउँछ। यस्ता धेरै नकारात्मक असर यस्ता गर्भनिरोधकका कारण आउँछन् । यस्तो अवस्थामा, गर्भावस्था रोक्न प्राकृतिक उपचार को उपयोग एक राम्रो विकल्प हुन सक्छ।

नीम – नीमको तेललाई परम्परागत रूपमा गर्भनिरोधकको रूपमा प्रयोग गरिन्छ। यो एक प्रकारको एन्टिसेप्टिक हो जसको कुनै साइड इफेक्ट हुँदैन । नीमको तेललाई महिलाको गोप्य अंग क्रिम वा जेलको रूपमा प्रयोग गर्न सकिन्छ। यो प्रयोग गरिसकेपछि पाँच घण्टासम्म प्रभावकारी रहन्छ। यस बाहेक पुरुषहरूले क्याप्सुलको रूपमा नीमको तेल पनि सेवन गर्न सक्छन्, जसले गर्भावस्थालाई रोक्न सक्छ।

बेसार – बेसार गर्भावस्था रोक्नको लागि धेरै पुरानो अचुक औषधि हो। बेसारमा कर्क्युमिन नामक तत्व हुन्छ । महिलाको गोप्य अंगको मुखमा बेसार लगाउनाले शुक्रकीटको गतिशीलतालाई रोक्न सक्छ। जसका कारण गर्भधारणको सम्भावना रहँदैन ।

अरण्डको बीउ – क्यास्टरको बीउलाई काटेर त्यसमा रहेको सेतो दाना हटाउनुहोस्। यदि महिलाले शारीरिसम्पर्क गरेको ७२ घण्टाभित्र यसको सेवन गरेमा गर्भधारणको सम्भावनालाई रोक्न सकिन्छ । महिनावारी भएको तीन दिनसम्म महिलाले यसको सेवन गरेमा यसको प्रभाव एक महिनासम्म रहन्छ ।

पुदिना – पुदिना पनि गर्भावस्था रोक्नको लागि राम्रो उपाय हो। सुकेको पुदिनाको पातको धुलो बनाउनुहोस्। शारीरिसम्पर्क गरेको पाँच मिनेटपछि एक गिलास मनतातो पानीमा एक चम्चा धुलो पिउनुहोस् ।

अमला – अमला गर्भावस्था रोक्न पनि धेरै प्रभावकारी हुन सक्छ। यसको प्रयोग गर्नका लागि रसजनम र हरितकारी बराबर मात्रामा गाँजा मिसाएर धूलो बनाउने । यी औषधिहरू जुनसुकै आयुर्वेदिक पसलमा उपलब्ध हुनेछन्। महिनावारीको चौथो दिनदेखि १६ औं दिनसम्म महिलाहरूले यो पाउडर सेवन गरेमा यो गर्भनिरोधक चक्की जस्तै प्रभावकारी हुन्छ।

बाह्य स्खलन – यो अर्को अति उपयुक्त विधि हो । जब पुरुष चरम आनन्दको नजिक हुन्छ । गोप्य अंग बाहिर निकालेर शुक्रकीट बाहिर स्खलन गरिदिए गर्भ बस्ने अवस्था रोक्न सकिन्छ । महिनावारीको समयको ख्याल महत्वपूर्ण बुझ्नुपर्ने कुरा के भने डिम्ब निस्केको यस्तै १४ दिनमा महिनावारी सुरु हुन्छ । डिम्ब निस्केको यस्तै २४ घण्टा वा सोभन्दा केही बढीसम्म बाँच्छ भने महिलाको प्रजनन अङ्गभित्र शुक्रकीटहरू ७२ घण्टा वा त्योभन्दा बढी बाँच्न सक्छ, त्यसैले डिम्ब निस्कने केही अघिको र केही दिनपछिको समयलाई गर्भधारणका दृष्टिले असुरक्षित काल मानिन्छ । महिनावारी ठीक २८ दिनमा नभई ढिलो–चाँडो हुन्छ भने ६ महिनासम्मको महिनावारीका दिनहरूलाई विचार गर्नुपर्छ । सबैभन्दा छोटो महिनावारीबाट १८ दिन घटाउँदा गर्भवती हुन सक्ने पहिलो दिन पत्ता लाग्छ भने सबैभन्दा लामो दिनबाट ११ दिन घटाउँदा गर्भवती हुन सक्ने अन्तिम दिन पत्ता लाग्छ । उदाहरणका लागि यदि कुनै महिलाको महिनावारी चाँडोमा २४ दिनको र ढिलोमा ३१ दिनको हुने रहेछ भने २४–१८. ६ हुन्छ, अर्थात् छैटौं दिनदेखि शारीरिकसम्पर्क गर्दा गर्भ रहन सक्छ । ३१–११. २० हुन्छ, अर्थात् २० औं दिनभन्दा पछि शारीरिक सम्पर्क गर्दा हुन्छ ।

माथिको हिसाबबाट तपाईंले पक्कै पनि के जवाफ पाइसक्नुभएको छ । त्यो सुरक्षित समयमा शारीरिकसम्पर्क गरेरपनि गर्भ रोक्न सकिन्छ । प्रजनन विशेषज्ञ डा आकृति भारती यी सबै विधिहरु सुरक्षित भएपनि अति नै ध्यानपूर्वक गर्नुपर्ने सुझाव दिनुहुन्छ । यो विधिले शतप्रतिसत अब म गर्भवती भएकी छैन भनेर बस्नसक्ने अवस्था भने नरहने उहाँको भनाई छ । गर्भवती भएमा अनिच्छित गर्भ हो भने समयमा नै ख्याल गरे चिकित्सकीय विधिमा त्यसको समाधान रहेको उहाँ बताउँनुहुन्छ ।